Χρειάστηκαν περισσότερα από δέκα χρόνια δικαστικών αγώνων, τεράστιας ψυχικής φθοράς και δυσβάσταχτου οικονομικού κόστους για χιλιάδες συμπολίτες μας, ώστε να φτάσουμε στο αυτονόητο. Η πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, που δικαιώνει τους δανειολήπτες του νόμου Κατσέλη στο ζήτημα του εκτοκισμού των οφειλών τους, έρχεται μεν ως λύτρωση, αλλά αναδεικνύει ταυτόχρονα τη διαχρονική γύμνια του πολιτικού συστήματος.
Από την αρχή της οικονομικής κρίσης έως και σήμερα, οι κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν το ζήτημα του ιδιωτικού χρέους άφησαν, ουσιαστικά, τους πιο ευάλωτους δανειολήπτες έκθετους στις νομικές ορέξεις των τραπεζών και των funds. Αντί να θεσμοθετηθούν εξαρχής σαφείς, αδιαμφισβήτητες και πραγματικά ευεργετικές ρυθμίσεις που να μην επιδέχονται παρερμηνειών, το Κράτος επέλεξε τον ρόλο του θεατή, παραπέμποντας την κοινωνική προστασία στις δικαστικές αίθουσες. Το αποτέλεσμα ήταν χιλιάδες οικογένειες να ζουν επί σειρά ετών υπό το καθεστώς της ανασφάλειας, ξοδεύοντας χρήματα που δεν είχαν σε δικηγόρους, για να αποδείξουν τελικά αυτό που ο νομοθέτης όφειλε να είχε προβλέψει ρητά: ότι η προστασία της πρώτης κατοικίας δεν μπορεί να ακυρώνεται από καταχρηστικές τραπεζικές πρακτικές.
